Hammmmburger……..

DSC00559
Bechterew is een vervelende ziekte. Toen ik mijn diagnose kreeg was ik deels opgelucht omdat ik eindelijk wist waardoor die pijn werd veroorzaakt en deels was ik bang.
Bang voor verergering van de klachten, bang om straks niks meer te kunnen doen, bang voor vergroeiingen, bang voor afwijzing, bang voor een isolement, bang voor de medicijnen. Bang.
En toen ontdekte ik het No Starch Diet. In Nederland ook wel het Specifieke Koolhydratendieet genoemd. Laatst kwam ik het nog tegen onder de naam Darmflorabeperking dieet. Hoe ze het ook noemen; het eten van zetmeel is verleden tijd als je dit soort diëten gaat doen. Eigenlijk heb ik een hekel aan het woord dieet. Maar technisch gesproken is dat het wel als je jezelf bepaalde dingen ontzegt binnen je eetpatroon.
Maar jeetje, wat heeft het me veel goeds opgeleverd. Ik ben nog elke dag verbaasd daarover. En als ik dan een opleving van ontstekingen heb omdat ik iets heb gegeten wat niet kosher was, ben ik er met een dag sappen en soepen en een paar dagen wat strenger opletten toch heel snel weer uit.
In het begin kon het me niet schelen wat ik moest doen om van die pijn af te komen. Als ik zes weken lang gedroogde schapenkeutels had moeten eten, had ik het ook gedaan. Bij nadere bestudering van het dieet bleek al snel dat er heel veel over blijft om te eten. Maar je moet er wel wat voor over hebben. Zelf bakken. Zelf yoghurt maken. Geen soep meer uit zakken en pakken.
Het betekent ook heel wat voor je omgeving, vergeet dat niet. Ik zag de teleurgestelde hoofden van bepaalde niet bij naam te noemen mensen in mijn omgeving al voor me: geen schransavonden meer met bier, friet en kroketten of broodjes knakworst gecombineerd met een slechte thriller. Geen zakken M&M’s meer met een fles Chardonnay gecombineerd met een film voor vrouwen en sniffende vriendinnen op mijn bank. En die eeuwige bitterballen van Van Dobben op de komende congressen kon ik ook wel vergeten….
Maar na enige opstartproblemen en een fase van gewenning bleek er een fijne verbreding van mijn culinaire horizon voor in de plaats te komen. Het gaat erom dat je je focus verlegt. Want jawel: je kunt toch nog snacken zonder zetmeel. En knolselderij en zeewiernoodles zijn niet eng. Echt niet.

Vanavond maakte ik ouderwetse hamburgers. For old time’s sake. Van mager biogehakt. Met spek, dat wel. Ik dacht aan die keer dat ik -alweer zes jaar geleden- bij mijn neef in Canada was. Op mijn tweede avond daar maakte hij, huis- en beroepskok, hamburgers op de BBQ. Hij noemde ze “olliebollenburgers”, naar onze oliebollen waar hij gek van is. En dan met dat accent van hem. Net zo komisch als zijn onnavolgbare uitspraak: “ik bent heet”, als hij het warm had.
Het model van zijn  hamburger was inderdaad zo ongeveer van een oliebol afgeleid. En dat voor een chef. Om te gillen.
DSC00547Jims’ “olliebollenburgers” met kaas waarvan ik er overigens maar eentje kon hebben. Mijn hemel. Die Canadezen kunnen eten…

Hij werkte destijds in een tent in het centrum van zijn woonplaats waar de serveersters bekend stonden om -en ook alleen werden aangenomen op voorwaarde van- het tevoorschijn toveren van een noemenswaardig decolleté. Daaronder een rokje zo groot als een postzegel. Een beetje Hooters maar dan wel met een sjieke inrichting en navenante kaart en prijzen. De hele city zat er te lunchen op prime time. Zakenrelaties keken hun ogen uit. Naar meisjes in topjes. Een beetje een surrealistische beleving in het verder weinig mondaine Winnipeg. Ik vond het hilarisch. DSC00584

serveerster met klein rokje (en grote zilvergrijze cabrio, zo bleek later)

Het eten was er best goed. Prima zelfs. Ik heb er heerlijk gegeten. Redelijk behapbare porties voor onze begrippen ook nog.
Ik bedacht vanavond hoe mijn manier van eten is veranderd in vergelijking met die jaren….Vandaag heb ik maar een bescheiden versie gemaakt van Jim’s burger. Zo af en toe wil ik iets snackerigs hebben met saus om mijn tanden in te zetten. Ouderwets smulschransen. Ik met mijn burger op mijn eigengemaakte amandelbroodje, de jongens er eentje op een broodje van de bakker.
En zo zie je maar; zo slecht gaat het niet met mij. En zolang je af en toe een hamburger kunt eten, is er leven zeg ik altijd maar…
005

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s