Zorgleverancier

IMG_0389[1]Vrijwillig werken en zorgen.
Het bestuur van onze gemeente geeft binnenkort een aardigheidje weg aan mensen die als vrijwilliger werken binnen onze gemeentegrenzen. En er wordt veel vrijwilligerswerk gedaan hier in deze stad. Dat is prachtig en blijkbaar ook hard nodig.
Er zijn ook veel mensen die zich inzetten als mantelzorger. Mantelzorg is zorg geven aan een chronisch zieke, iemand met een handicap of hulpbehoevende door een naaste: een familielid, een vriend-(in), een kennis of een buur.

In Nederland zijn er zo’n 3,5 miljoen mensen die voor een ander zorgen. Dat zijn er dus aardig wat. De meeste mantelzorgers vinden het heel gewoon om voor hun naaste te zorgen, maar komen soms wel problemen tegen. Zo is het bijvoorbeeld soms lastig om de zorg te combineren met een betaalde baan; is het moeilijk om de zorg tijdelijk over te dragen aan een ander en maken veel mantelzorgers kosten die ze uit eigen zak betalen.
Zoals gezegd vinden ze het toch heel gewoon. Vanzelfsprekend dat je voor een naaste zorgt.

IMG_0388[1]Help.
Herinner je je nog die dagen waarop jij niks kon? Waarop je bij het wakker worden al dacht: Oh, nee, pijn, pijn..ben ‘n stijve hark… hoe ga ik me omdraaien? Hoe kom ik uit bed?’. Dat je je probeert om te draaien en dat je halverwege het draaien maar opgeeft en terugrolt op je kussen. Om het vervolgens na een paar minuten nog een keer te proberen. Met een verbeten gezicht. Herinner je je die dagen nog? Ik zie het nog voor me. Ik kan me nog herinneren hoe het voelde ook. Vrij beroerd.
Heb je deze dagen nog wel? Ik leef met je mee. Weet hoe rot het is.

En wat doe je dan als het lastig is om uit bed te klauteren en je slippers aan te krijgen? Als het niet goed lukt om lang genoeg onder de douche te blijven staan om je haar uit te spoelen? Even op de grond zitten, op je lip bijten en jezelf weer overeind hijsen, denk ik. Dat is wat ik deed op zo’n moment.

IMG_0391[1]Hulp nodig hebben en durven vragen.
Ik dacht gisteravond voordat ik in slaap viel dat het een godsgeschenk is dat ik iemand had die me zoveel mogelijk heeft geholpen in de periode waarin ik op mijn slechtst was.
Ik denk dat veel van mijn collega’s, vrienden en kennissen niet eens wisten hoe ik er aan toe was omdat ik nauwelijks hulp vroeg. Hulp vragen was in mijn ogen toegeven aan die rotziekte….
In die periode waarin ik ziek en alleen thuis was, zat ik ‘s avonds soms nog in een joggingbroek en sportsokken omdat het niet gelukt was om mijn spijkerbroek en laarzen aan te trekken. Als ik een actieve ontsteking  in mijn heupen had kon ik de heupband van een spijkerbroek of pantalon trouwens helemaal niet verdragen. Dat deed veel te veel pijn. Ik kon niet lang genoeg staan om bijvoorbeeld te kunnen koken.
Mijn partner en de jongens hadden oneindig begrip maar ik voelde me door de situatie nog beroerder dan ik al was. Weg onafhankelijkheid, weg energie, weg plannen maken. Mijn aktetas stond demonstratief in de woonkamer te wachten tot hij weer mee mocht op pad. Maar hij bleef daar staan. Ongebruikt.

Chronisch ziek zijn -of dat nu komt door Bechterew of wat anders- zonder perspectief op échte verbetering maakt dat je je lamlendig, afhankelijk en geïsoleerd kan gaan voelen. Zeker als je je werk of studie erdoor moet onderbreken of opgeven. Of je hobby’s.
Je bent vaak te moe en hebt soms te veel pijn om ergens heen te gaan. Je moet bij elk item dat boven schouderhoogte is geplaatst, vragen of iemand je het aan kan geven. Je kan geen boodschappen tillen, je kunt soms zelfs het wagentje nauwelijks vooruit duwen als dat te vol is.
Je moet nogal eens een afspraak afzeggen, gaat niet naar een feestje omdat je te veel last hebt van dit en van dat en voordat je het weet zit je daar;  in je joggingbroek. Op de bank.  Dr. Phil te kijken…
Of erger nog; je gaat opeens de sudoku puzzels in oude magazines en kranten oplossen. Je weet precies hoe laat de postbode zijn ronde doet en hoeveel herrie de wasmachine van de buren maakt. Je gaat het krantje van de Gamma lezen. Zaken die je eerder écht niet konden boeien.

IMG_0395[1]Steun.
En dan gaat de deur open en dan staat hij daar – of zij. Degene die je vraagt hoe het met je is. Of je je erg stijf hebt gevoeld vandaag en of hij – of zij – nog iets leuks voor je mee kan nemen aangezien hij – of zij- toch boodschappen gaat halen.
Zo sluipend maar tergend als jouw Bechterew kwam opzetten zo stilletjes en zonder overleg kan een huisgenoot of partner of vriend(in) jouw mantelzorger worden. Ongevraagd. Uit noodzaak. Maar wel uit (naasten-)liefde.

Ik had en heb ook zo iemand. En dat is heel fijn. Iemand die aan de andere kant van het MRI scanapparaat stond te wachten, die me hielp mijn schoenen aan te trekken. Die met mij in zo’n stomme rolstoel door het halve ziekenhuis sjeesde. Die een elektrische fiets voor me regelde toen ik niet meer op een gewone fiets kon fietsen.
Als dat nodig was hielp hij me uit bed opstaan. Waste mijn haar als ik mijn armen niet omhoog kon houden. En liep ’87 keer’ per dag naar boven om iets voor me te pakken.
Hij kocht mijn favoriete woonbladen voor mij als troost en zette ontelbare keren thee.
Hoorde al mijn pijn- en zeurverhalen aan tijdens mijn flare-ups. En hij bleef luisteren. Tot zijn oren er zeer van deden waarschijnlijk. Omdat je het kwijt moet. Die frustratie.

Hij was de eerste die me aanspoorde om met het dieet door te gaan toen bleek dat de pijn erdoor verminderde. En als ik succes had, dan juichte hij met me mee. En als ik er doorheen zat, sprak hij me weer een beetje moed in. En als ik zat te sniffen maakte hij me met een flauwe grap weer aan het lachen.

En ik kan gelukkig ook weer wat voor hem doen. Omdat ik sterker aan het worden ben. Samen struinen we het internet af op zoek naar de webwinkel die voordelige amandelmeel verkoopt. Hij nog fanatieker dan ik. Hij is ook degene die mijn pc van updates voorziet, mijn recepten leest en becommentarieert en mijn website promoot bij zijn collega’s, de buren, de postbode en god weet wie allemaal.

Omdat hij het allemaal van dichtbij heeft meegemaakt. En het verschil heeft gezien. En altijd wel een positief dingetje kan noemen ook al zit het soms tegen.

IMG_0390[1]Humor.
Dus held van mij: dankjewel dat je de moed en de humor erin hield. Dat je altijd zei dat als ik een beetje krom zou groeien, je me nog steeds aantrekkelijk zou vinden.
En dat dat ook heel handig is, krom zijn. Bijvoorbeeld als je je lenzen kwijt bent.
Of dat je als je krom bent, je nog steeds héééle interessante hobby’s kunt doen, bijvoorbeeld zoeken naar oude Romeinse munten met een metaaldetector, curling, bowlen en borduren…
En dat ik dan eindelijk een reden zou hebben om die grote stationwagen in te ruilen voor een Fiat 500, lekker klein en overzichtelijk….
Dank je voor al die keren dat ik op jouw schouder uithuilend, met mijn uitgelopen mascara zwarte vlekken op je nieuwe dure overhemden maakte en dat je elke keer zei dat dat niet erg was…
Maar even zonder dollen; dankjewel dat je nooit hebt opgegeven en dat je zo flexibel bent. Dankjewel dat je me blijft aansporen om door te gaan.

Aandacht voor jou.
Niet iedereen verliest zijn zelfstandigheid tijdens een ziekteperiode. Gelukkig maar. Maar een ziekte als Bechterew kan tijdens een opleving van ontstekingsklachten in sommige gevallen heel fel en heftig zijn. Ik ken verhalen van mensen die een tijd niet in staat waren om te lopen. Ik heb zelf een tijd niet fatsoenlijk kunnen lopen. Dan word je in één keer totaal afhankelijk van je omgeving. En niet iedereen heeft een mantelzorger heel dichtbij of in huis wonen.
Maar als je wél een buurvrouw, studiegenoot of vriend-(in) hebt die regelmatig komt buurten en vraagt hoe het met je is en of hij -of zij- nog wat mee moet nemen van de buurtsuper of een collega hebt die eens wat vaker voor je loopt als je last hebt van je rug en koffie voor je meebrengt, koester die momenten dan.
Maar koester vooral die mensen op wie je kan bouwen. Ze vinden zichzelf wel gewoon maar ze zijn van een onvergelijkelijk en bijzonder soort.

Almond&Figtree is er voor jou. Je bent altijd welkom op deze site. Ook voor vragen (of tips). Je kunt ze stellen onderaan elke post.
Wil je mij mailen, stuur je bericht dan naar: almondfigtree(at)gmail.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s