Reumaweerbericht.

Gister ook wat meer pijntjes gehad? Met name aan je voeten en handen? Knieën? Met die regen en kou was het gisteren ideaal weer om meer reumapijn te ervaren.
Vandaag merkte ik dat de omstandigheden iets beter waren. Het was hier althans wat rustiger en milder en wat minder druilerig. Maar dat blijft natuurlijk niet zo. Voor vanavond is er meer wind en regen voorspeld en de temperatuur zal ook gaan zakken…
Wil je op internet de weersvoorspelling in combinatie met de kans op reumaklachten bekijken, ga dan naar deze site: https://www.weeronline.nl/Europa/Nederland/Nederland/4057473/reuma

Het kan zomaar verklaren waarom je opeens wat lastiger potten open kunt krijgen of stekende pijntjes in je voeten en handen hebt. Niet dat de pijn daarmee minder wordt maar ik hoef me op zo’n moment niet af te vragen of ik iets verkeerds heb gegeten. “Het is het weer”, mopper ik dan net als al die andere Nederlanders die handenwrijvend bij bus- en treinhaltes staan te wachten.
Op die dagen moet je niet te streng zijn voor jezelf. Als je de gelegenheid hebt, rol jezelf dan in een heerlijke warme deken en ga met een warme kop thee of soep op de bank zitten. Kijk een leuke film of luister naar je favoriete band. Ga eerder naar huis van je werk als dat kan, neem een warm bad, smeer je gewrichtjes in met Voltaren creme of met Arnicazalf, eet goed en ga naar bed met de gedachte dat het morgen vast beter zal zijn.
Het wordt wel weer een keer lente. Zelfs in Nederland.

Er is niks beters dan kippensoep wanneer je het koud hebt, afgepeigerd thuiskomt of een verkoudheid hebt. Men noemt kippensoep niet voor niets de “Joodse penicilline”. Ik zorg dat ik altijd papieren bekertjes soep in de vriezer heb zodat ik alleen maar een bekertje hoef te ontdooien om een snelle oppepper te hebben.

Recept Pittige kippensoep:

Nodig: kippenpoten, zeezout, peper, gedroogde kruiden, verse gember, bosui, verse peterselie, citroengras, verse rode peper, bleekselderij, paprika, winterwortel.
Eventueel nog tamarisaus, schepje sambal en taugé.

Neem de grootste pan die je hebt en vul hem voor de helft met kippenpoten of kippendijen. De stukken vlees met bot geven de meeste smaak aan de soep. (Als je botten niet fijn vindt, neem dan stukken kipfilet).
Vul de pan voor driekwart met water (zo’n 2,5 liter is genoeg). Voeg een paar snufjes zeezout, wat peper, verse peterselie en wat gedroogde kruiden (oregano is een sterke Klebsiellakiller) toe en laat 2-3 uurtjes trekken.

Haal de stukken kip uit de pan en trek het vlees los van de botten. Gooi de botten weg. (geef ze niet aan je huisdieren want de splinters van kippenbotten kunnen gevaarlijk zijn voor ze). Snijd het kippenvlees in kleine stukjes. Doe het vlees terug in de pan met bouillon.

Snijd wat verse gember (2 cm), een rode peper, bleekselderij, een bosuitje, paprika en een winterwortel klein. De citroengras laat je heel of snij het in de lengte door zodat je het er later uit kunt halen. Je eet deze niet op.

Voeg de gember, citroengras, peper, wortel en bleekselderij toe en laat het even (15 min.) zachtjes koken. Voeg als laatste de bosui en de paprika toe. Voeg eventueel nog een scheutje tamarisaus, een schepje sambal en wat taugé toe. Na nog ongeveer 10 minuutjes pruttelen is de soep klaar. (Verwijder wel nog even de citroengras.)

Schep wat je overhoudt van de soep als deze is afgekoeld in kartonnen bekertjes (verkrijgbaar bij Blokker en AH). Dek ze af met aluminiumfolie en zet ze voorzichtig  in de vriezer. Heerlijk voor die dagen waarop je snel iets verwarmends nodig hebt.
IMG_0589[1]

Zorgleverancier

IMG_0389[1]Vrijwillig werken en zorgen.
Het bestuur van onze gemeente geeft binnenkort een aardigheidje weg aan mensen die als vrijwilliger werken binnen onze gemeentegrenzen. En er wordt veel vrijwilligerswerk gedaan hier in deze stad. Dat is prachtig en blijkbaar ook hard nodig.
Er zijn ook veel mensen die zich inzetten als mantelzorger. Mantelzorg is zorg geven aan een chronisch zieke, iemand met een handicap of hulpbehoevende door een naaste: een familielid, een vriend-(in), een kennis of een buur.

In Nederland zijn er zo’n 3,5 miljoen mensen die voor een ander zorgen. Dat zijn er dus aardig wat. De meeste mantelzorgers vinden het heel gewoon om voor hun naaste te zorgen, maar komen soms wel problemen tegen. Zo is het bijvoorbeeld soms lastig om de zorg te combineren met een betaalde baan; is het moeilijk om de zorg tijdelijk over te dragen aan een ander en maken veel mantelzorgers kosten die ze uit eigen zak betalen.
Zoals gezegd vinden ze het toch heel gewoon. Vanzelfsprekend dat je voor een naaste zorgt.

IMG_0388[1]Help.
Herinner je je nog die dagen waarop jij niks kon? Waarop je bij het wakker worden al dacht: Oh, nee, pijn, pijn..ben ‘n stijve hark… hoe ga ik me omdraaien? Hoe kom ik uit bed?’. Dat je je probeert om te draaien en dat je halverwege het draaien maar opgeeft en terugrolt op je kussen. Om het vervolgens na een paar minuten nog een keer te proberen. Met een verbeten gezicht. Herinner je je die dagen nog? Ik zie het nog voor me. Ik kan me nog herinneren hoe het voelde ook. Vrij beroerd.
Heb je deze dagen nog wel? Ik leef met je mee. Weet hoe rot het is.

En wat doe je dan als het lastig is om uit bed te klauteren en je slippers aan te krijgen? Als het niet goed lukt om lang genoeg onder de douche te blijven staan om je haar uit te spoelen? Even op de grond zitten, op je lip bijten en jezelf weer overeind hijsen, denk ik. Dat is wat ik deed op zo’n moment.

IMG_0391[1]Hulp nodig hebben en durven vragen.
Ik dacht gisteravond voordat ik in slaap viel dat het een godsgeschenk is dat ik iemand had die me zoveel mogelijk heeft geholpen in de periode waarin ik op mijn slechtst was.
Ik denk dat veel van mijn collega’s, vrienden en kennissen niet eens wisten hoe ik er aan toe was omdat ik nauwelijks hulp vroeg. Hulp vragen was in mijn ogen toegeven aan die rotziekte….
In die periode waarin ik ziek en alleen thuis was, zat ik ‘s avonds soms nog in een joggingbroek en sportsokken omdat het niet gelukt was om mijn spijkerbroek en laarzen aan te trekken. Als ik een actieve ontsteking  in mijn heupen had kon ik de heupband van een spijkerbroek of pantalon trouwens helemaal niet verdragen. Dat deed veel te veel pijn. Ik kon niet lang genoeg staan om bijvoorbeeld te kunnen koken.
Mijn partner en de jongens hadden oneindig begrip maar ik voelde me door de situatie nog beroerder dan ik al was. Weg onafhankelijkheid, weg energie, weg plannen maken. Mijn aktetas stond demonstratief in de woonkamer te wachten tot hij weer mee mocht op pad. Maar hij bleef daar staan. Ongebruikt.

Chronisch ziek zijn -of dat nu komt door Bechterew of wat anders- zonder perspectief op échte verbetering maakt dat je je lamlendig, afhankelijk en geïsoleerd kan gaan voelen. Zeker als je je werk of studie erdoor moet onderbreken of opgeven. Of je hobby’s.
Je bent vaak te moe en hebt soms te veel pijn om ergens heen te gaan. Je moet bij elk item dat boven schouderhoogte is geplaatst, vragen of iemand je het aan kan geven. Je kan geen boodschappen tillen, je kunt soms zelfs het wagentje nauwelijks vooruit duwen als dat te vol is.
Je moet nogal eens een afspraak afzeggen, gaat niet naar een feestje omdat je te veel last hebt van dit en van dat en voordat je het weet zit je daar;  in je joggingbroek. Op de bank.  Dr. Phil te kijken…
Of erger nog; je gaat opeens de sudoku puzzels in oude magazines en kranten oplossen. Je weet precies hoe laat de postbode zijn ronde doet en hoeveel herrie de wasmachine van de buren maakt. Je gaat het krantje van de Gamma lezen. Zaken die je eerder écht niet konden boeien.

IMG_0395[1]Steun.
En dan gaat de deur open en dan staat hij daar – of zij. Degene die je vraagt hoe het met je is. Of je je erg stijf hebt gevoeld vandaag en of hij – of zij – nog iets leuks voor je mee kan nemen aangezien hij – of zij- toch boodschappen gaat halen.
Zo sluipend maar tergend als jouw Bechterew kwam opzetten zo stilletjes en zonder overleg kan een huisgenoot of partner of vriend(in) jouw mantelzorger worden. Ongevraagd. Uit noodzaak. Maar wel uit (naasten-)liefde.

Ik had en heb ook zo iemand. En dat is heel fijn. Iemand die aan de andere kant van het MRI scanapparaat stond te wachten, die me hielp mijn schoenen aan te trekken. Die met mij in zo’n stomme rolstoel door het halve ziekenhuis sjeesde. Die een elektrische fiets voor me regelde toen ik niet meer op een gewone fiets kon fietsen.
Als dat nodig was hielp hij me uit bed opstaan. Waste mijn haar als ik mijn armen niet omhoog kon houden. En liep ’87 keer’ per dag naar boven om iets voor me te pakken.
Hij kocht mijn favoriete woonbladen voor mij als troost en zette ontelbare keren thee.
Hoorde al mijn pijn- en zeurverhalen aan tijdens mijn flare-ups. En hij bleef luisteren. Tot zijn oren er zeer van deden waarschijnlijk. Omdat je het kwijt moet. Die frustratie.

Hij was de eerste die me aanspoorde om met het dieet door te gaan toen bleek dat de pijn erdoor verminderde. En als ik succes had, dan juichte hij met me mee. En als ik er doorheen zat, sprak hij me weer een beetje moed in. En als ik zat te sniffen maakte hij me met een flauwe grap weer aan het lachen.

En ik kan gelukkig ook weer wat voor hem doen. Omdat ik sterker aan het worden ben. Samen struinen we het internet af op zoek naar de webwinkel die voordelige amandelmeel verkoopt. Hij nog fanatieker dan ik. Hij is ook degene die mijn pc van updates voorziet, mijn recepten leest en becommentarieert en mijn website promoot bij zijn collega’s, de buren, de postbode en god weet wie allemaal.

Omdat hij het allemaal van dichtbij heeft meegemaakt. En het verschil heeft gezien. En altijd wel een positief dingetje kan noemen ook al zit het soms tegen.

IMG_0390[1]Humor.
Dus held van mij: dankjewel dat je de moed en de humor erin hield. Dat je altijd zei dat als ik een beetje krom zou groeien, je me nog steeds aantrekkelijk zou vinden.
En dat dat ook heel handig is, krom zijn. Bijvoorbeeld als je je lenzen kwijt bent.
Of dat je als je krom bent, je nog steeds héééle interessante hobby’s kunt doen, bijvoorbeeld zoeken naar oude Romeinse munten met een metaaldetector, curling, bowlen en borduren…
En dat ik dan eindelijk een reden zou hebben om die grote stationwagen in te ruilen voor een Fiat 500, lekker klein en overzichtelijk….
Dank je voor al die keren dat ik op jouw schouder uithuilend, met mijn uitgelopen mascara zwarte vlekken op je nieuwe dure overhemden maakte en dat je elke keer zei dat dat niet erg was…
Maar even zonder dollen; dankjewel dat je nooit hebt opgegeven en dat je zo flexibel bent. Dankjewel dat je me blijft aansporen om door te gaan.

Aandacht voor jou.
Niet iedereen verliest zijn zelfstandigheid tijdens een ziekteperiode. Gelukkig maar. Maar een ziekte als Bechterew kan tijdens een opleving van ontstekingsklachten in sommige gevallen heel fel en heftig zijn. Ik ken verhalen van mensen die een tijd niet in staat waren om te lopen. Ik heb zelf een tijd niet fatsoenlijk kunnen lopen. Dan word je in één keer totaal afhankelijk van je omgeving. En niet iedereen heeft een mantelzorger heel dichtbij of in huis wonen.
Maar als je wél een buurvrouw, studiegenoot of vriend-(in) hebt die regelmatig komt buurten en vraagt hoe het met je is en of hij -of zij- nog wat mee moet nemen van de buurtsuper of een collega hebt die eens wat vaker voor je loopt als je last hebt van je rug en koffie voor je meebrengt, koester die momenten dan.
Maar koester vooral die mensen op wie je kan bouwen. Ze vinden zichzelf wel gewoon maar ze zijn van een onvergelijkelijk en bijzonder soort.

Almond&Figtree is er voor jou. Je bent altijd welkom op deze site. Ook voor vragen (of tips). Je kunt ze stellen onderaan elke post.
Wil je mij mailen, stuur je bericht dan naar: almondfigtree(at)gmail.com

Groen monster

IMG_0076
Groente. De groene motor.
Dat zou eigenlijk een populaire reclameslogan moeten zijn. Mijn vader zei vroeger altijd: “neem nog een opscheplepel groente, da’s pure gezondheid”. Hij had gelijk, groente, mits niet doodgekookt, levert je allerlei mineralen en vitaminen waar je lijf energie van krijgt en je huid en haar van gaan glanzen. Bovendien levert groente een bijdrage aan het behoud van een goede base/zuur-verhouding in het lichaam.

Base? Zuur? Waar heb je het over? Nou, luister en huiver: over het algemeen blijken mensen teveel voeding in hun mond te stoppen die in het lichaam voor verzuring zorgt. Voorbeelden zijn: frisdranken als cola, vlees, suikerwaren, witmeelproducten, fastfood etc. Zuur is niet goed. Althans teveel zuur. Je lichaam wil, om gezond te kunnen functioneren, een licht basisch (ook wel alkalisch genoemd) overschot houden.

‘Na de vertering van voedsel en de stofwisseling in het lichaam blijft er een zure of een basische rest over (basisch is het tegenovergestelde van zuur en wordt ook wel alkalisch genoemd). Groenten en fruit zorgen bijvoorbeeld voor een basische rest. Het lichaam heeft van nature een licht basenoverschot en probeert dat constant te houden. Dat doet het op verschillende manieren. Zo wordt een overschot aan zuren zoveel mogelijk uitgescheiden door de nieren. Ook de longen kunnen hierbij een belangrijke bijdrage leveren. Neemt de zuurvorming in het lichaam enorm toe, dan kan het hierboven genoemde zuurcompenserende mechanisme het niet meer aan.
Wanneer het organisme te weinig zuren kan afvoeren via de nieren, de longen en de huid, stoot het bloed het teveel aan zuren af naar de weefsels zoals de spieren, pezen, onderhuids bindweefsel en de gewrichten.

Volgens de zuur-base onderzoeken is er bij verreweg de meeste chronische welvaartsziekten sprake van weefselverzuring. En dat kan aanleiding vormen tot de meest uiteenlopende klachten. Variërend van vermoeidheid, huidproblemen, hoofdpijn tot reumatische klachten. Volgens de zuur-base onderzoeken is er bij verreweg de meeste chronische welvaartsziekten sprake van weefselverzuring. Een volledige genezing of tenminste verbetering van degelijke kwalen wordt mede bereikt door een eind te maken aan de zuurbelasting en het evenwicht in de zuur-base-huishouding weer te herstellen.
Bron: Natuurdietisten.com.

Groente zorgt voor een meer basisch milieu. Dus zou je kunnen stellen dat je veel groenten moet eten om de boel een beetje in het gareel te houden. Sommige deskundigen raden een ratio van 80/20 aan. Tachtig procent van je bord zou bedekt moeten zijn met groenvoer en de rest met vlees of vis of andere zaken.
Het is vaak lastig om aan voldoende groente per dag te komen, zeker in zulke verhoudingen. Een superoplossing daarvoor is juicen.
Ik ben er ooit mee begonnen met behulp van een simpele sapcentrifuge maar inmiddels ben ik de trotse eigenaar van een semiprofessionele brute sapmachine genaamd: * The Greenstar *.
Zijn naam doet niet meteen de rillingen over je rug lopen maar geloof mij: deze machine is geen watje. Hij maalt de selderijstengels die ik hem aanbied in no time fijn tussen zijn gigantische en ijzersterke maalschroeven en zorgt ervoor dat elk spatje sap uit elke vezel geperst wordt. Wat er overblijft aan pulp daar zou je bij wijze van spreken de gaten in een muur mee kunnen vullen en stuken. Misschien een tip voor iemand….

012

Een groen sapje geeft energie, bestrijdt ontstekingen en geeft je een makkelijk te verteren hoeveelheid basische voeding. Koop een sapmaker, begin met een goedkoop model of leen een apparaat van iemand als je niet zeker weet of het iets voor je is (Goedkopere modellen juicers, bijvoorbeeld de Magic Bullet, zijn volop verkrijgbaar op internet, bij de Kijkshop, Blokker etc).
Maar ik garandeer je; als je eenmaal een paar keer hebt ervaren wat het voor goeds voor je lichaam doet, wil je niet meer zonder.

008
recept green devil sappie:

1 komkommer
1 Granny Smith appel
1 stuk winterwortel (ik ontdekte dat veel varianten van (bos-)peen die ik voor de lol eens heb getest op zetmeel, inderdaad ook zetmeel bevatten. Sommige soorten echt ontzettend veel. Winterpeen kleurde niet bij de test. Om het zekere voor het onzekere te nemen heb ik worteltjes uit mijn dieet geschrapt. Winterwortel gebruik ik soms nog wel).
2 à 3 stengels bleekselderij
stuk broccoli
een bosje peterselie, eventueel andere kruiden zoals basilicum
halve courgette
1 rode of groene of gele paprika
stukje verse gember (ong. 2 à 3 centimeter)
1 eetlepel goede olijfolie (toevoeging 28-04-2014. Olijfolie bevordert de vertering)
1 limoen

Eventueel een snufje kwalitatief goed zout. Vooral in de zomer is dit fijn. Door zout toe te voegen plas je niet al je vocht weer gelijk uit.

Gember is een ontstekingsremmer, broccoli werkt antikanker. Was alles behalve de limoen en snijd de groenten in stukken. Duw ze door de machine. Knijp 1 limoen uit boven de kom. Roeren. Drink! Gezondheid in een glas. Giet het eventueel in een afsluitbare beker en neem het sap mee naar je werk.

Enjoy!

Tip: drink je smoothie of greenjuice niet te koud. Gebruik ze -vooral ‘s morgens wanneer je spijsvertering nog op gang moet komen- op kamertemperatuur, en klok ze niet gehaast naar binnen. Elke keer een paar slokjes en dan even wegzetten is beter.
Het kan zijn dat je darmen wat moeten wennen. Als je merkt dat je last krijgt van rauwe voeding, smoothies of groene sapjes, zich uitend in een opgeblazen gevoel, last van windjes (of jouw huisgenoten hebben last van jouw windjes) neem dit soort voeding dan niet elke dag of gebruik ze als aanvulling, niet als hoofdvoeding. Gebruik ze in kleinere hoeveelheden en voeg goede vetten toe (goede olijfolie of coldpressed kokosolie) en/of yoghurt om de vertering te bevorderen. Kauw een beetje op je sap om verteringsenzymen uit je speeksel te mengen met je sap.
Bij kramp, misselijkheid of andere nare reacties: stop voorlopig met rauwe en groene experimenten. Jouw lichaam wil liever warme, gekookte, gesmoorde, gestoomde of geroerbakken groenten. Luister naar je lijf. Wees lief voor je darmpjes. Ze zullen je dankbaar zijn.

Wake up call

Ik vind het altijd heerlijk om even rond te struinen in de biologische supermarkt bij ons in de stad. De geur van versgebakken quiche en broodjes lokt veel mensen die toevallig langs lopen naar binnen. Daar staan schappen vol flessen biologische olijfolie, thee en allerhande lekkernijen. Te veel om op te noemen.
Het valt me op hoe ‘gewoon’ het is geworden om biologische producten te kopen. Toen de winkel er net zat, zag je behalve een verdwaalde student en een paar pioniers op het gebied van bewust eten, weinig volk. Nu staan er vaak rijen voor de kassa. Op zaterdag heeft het personeel bijna geen tijd om je te woord te staan. Behalve de prijs van sommige artikelen is er niet veel aan te merken op de koopwaar die je er kan vinden. En ik weet mijn weg inmiddels te vinden, dus loop ik altijd even een rondje om te kijken of er nog nieuwe producten bij zijn gekomen.

Deze maand ben ik één jaar bezig met het zetmeelvrij dieet! Een jubileum! En ik leef nog! Hoera! En ik heb minder pijn! Geweldig! Mijn laatste röntgenfoto’s waren goed. Geen vergroeiingen! Jippie!

Succes maakt blijkbaar overmoedig én eigenwijs want zo vond ik het best kunnen om eens een doosje boekweitcrackers mee te nemen. Terwijl ik weet dat er zetmeel in zit. Ik heb er één gegeten met de lunch. En de volgende dag nog één. Best lekker. Ze deden me denken aan de cracottes die ik vroeger altijd at. Met kaas of boter en jam. Mmm.
De dag daarna had ik rugpijn. En pijn in mijn heupen. Zo’n zeurderig, vervelend pijntje. Bij het opstaan voelde ik het al. Boekweit, hoewel officieel geen graan maar een zaad of ‘pseudo-graan’, bevat aardig wat zetmeel. En waarschijnlijk is het meel in deze crackers ook nog aangevuld met rijstmeel of een andere glutenvrije meelsoort. Met zetmeel dus. En dus waren de crackers geen succes natuurlijk.

Voor de gein heb ik ze nog even getest met jodium. Zwart als de nacht…Zie je wel?
006

Doe jezelf een lol. En mij ook. Eet geen zetmeel.

Liefs!

Herfst

Laatst maakten we een tochtje over de meren met de boot. De zon scheen en het was behoorlijk fris. Het was het laatste tochtje van dit jaar want overmorgen gaat de boot naar de winterstalling.
Ik was blij dat ik mijn winterjas met capuchon had aangetrokken want dat bleek geen overbodige luxe. Ik zat voor in de boot de wolken te bestuderen en mijn vriend zat achter het roer.
Met mijn capuchon stevig over mijn oren getrokken en mijn veel te grote zonnebril op de neus, zei ik tegen mijn vriend: “heerlijk hè, lekker rustig op het water nu..!”
“Wat zeg je?” riep mijn vriend.
“Lekker rustig nu”, riep ik terug.
“Jaaah, zeker..”, klonk het vanuit de kraag van zijn regenjas die hij zo ongeveer tot aan zijn kruin had opgetrokken , “inderdaad heerlijk rustig”.
Logisch; geen enkele weldenkende booteigenaar zou met deze kou gaan varen. Wij wel. Wij zijn bikkels.
We voeren nog een uurtje gemoedelijk over het kalme koude water totdat we onze plek in de haven hadden bereikt. Enigszins verkleumd en met rode neusjes van de frisse Hollandse polderlucht klommen we de boot uit.
Normaal gesproken zou dit een ‘warme chocolademelkmoment’ zijn geweest, ware het niet dat ik dit zelden of nooit meer drink, tenzij ik het zelf heb gemaakt met ‘veilige’ ingrediënten als kokos- of amandelmelk, cacaopoeder en honing. Een waardig alternatief voor ‘warme choco’ als het gaat om een beetje warmte in je lijf en herfstsfeer, is gemberthee. Het mooie van gember is dat het ontstekingsremmend werkt. Drink het met mate want je bloeddruk kan er een beetje van omlaag gaan.
Hier het recept:

Ingrediënten gemberthee:
een stukje verse gember (blokje van 1 cm bij 2cm is genoeg)
een stokje kaneel
een schijfje sinaasappel
halve liter tot driekwart liter water

Verwarm het water met het stukje gember in plakjes gesneden, de kaneel en het schijfje sinaasappel erin. Als het water kookt zet je het zacht en laat het dan nog een minuut of tien pruttelen. Giet het mengsel door een theezeefje in een theepot.
Serveer met honing naar behoefte.

Cheers!