Bummer.

IMG_0427[1]Tja…

Weet je nog:  21 dagen geleden vertelde ik dat ik nul pijn had.
Nul.
Dat was een fijne dag. Een oase van rust. Maar laatst, toen er aan terugdacht, leek die dag meer een luchtspiegeling.
Waarom? Ik had PIJN de afgelopen tijd! In mijn nek. In mijn onderrug. En o ja; ook nog een bovenbeen dat totaal verkrampt was, zodat ik er niet op kon staan.
Zoals je misschien nog weet van mijn kennismakingspagina, had ik krukken in de gang staan. Waar ik toch al bijna anderhalf jaar niet echt meer serieus naar had gekeken. Nou, ze zijn een paar dagen intensief gebruikt. Door ondergetekende.
Bummer.

Ik was boos. Op mijn rug. Op mijn verkrampte spieren. Op de wereld. Op het weer. Want het is al dagen knalheet en wie zit er binnen op de bank?! Juist. Ik had al lang een keer in het water moeten zwemmen ergens. Maar dat ging niet natuurlijk.

Maar ik was ook even heel bang. Dat het sterker is dan ik ben. Ik was er niet zeker van of het nu echte Bechterewpijn was of een reactie op het feit dat ik iets teveel had gevergd van mezelf. Ik had al een beetje rugpijn en heb toen een paar uur staan koken en bakken omdat ik een gast kreeg. Achteraf geen goed idee.
Oververmoeidheid, teveel sporten, een val of een klap op je rug kan sommige symptomen van de ziekte zoals pijn en stijfheid ook weer een beetje actief maken. Maar toen ik mijn temperatuur opnam op een moment waarop ik echt heel erg last had, bleek ik wat verhoging te hebben. Bij mij meestal een teken dat er ontstekingsactiviteit is (een flare).

Als ik déze pijn en klachten echter vergelijk met hoe ik er twee jaar geleden aan toe was, dan verloopt zo’n flare van nu toch wat minder heftig dan die van destijds.
Ik voelde me toen eigenlijk tussen de flares door bijna elke dag en elke nacht ongelofelijk slecht. Toen werd ik 2- 3 keer per nacht wakker van de pijn. Tijdens déze episode heb ik ‘s nachts nog redelijk kunnen slapen. Toen was ik ‘s morgens en de halve dag verstijfd. Nu ben ik alleen tijdens en vlak na het opstaan stijfjes geweest.
Toen kon ik vaak niet lang genoeg op een stoel aan tafel zitten om gezellig met de rest te eten…..
Tja, da’s toch veranderd. Ten goede. En ik merk dat ik er ook weer sneller uit ben dan toen. Toen kostte het me maanden. Nu maximaal één, hooguit twee weken. Soms maar een paar dagen.

Gelukkig gaat het nu elke dag weer een stuk beter. De pijn is flink afgenomen. Ik loop nog maar met één kruk in plaats van twee. En eigenlijk alleen nog maar vanwege die verharde spieren in mijn been. Mijn rug is veel rustiger.
Ik heb vorige week één dag Diclofenac geslikt omdat mijn ogen ook wat raar aanvoelden en ik doodsbenauwd ben om uveïtis te krijgen (bij uveïtis is een deel van het oog of het hele oog ontstoken). Meteen daarna had ik pijn in mijn maag. En spijt van die Diclofenac.
De dag erna heb ik gevast met groente/fruitsapjes. Het bleek snel weer te kalmeren allemaal.

“Maar serieus; wat zou ik nou voor verkeerds hebben gegeten?”, vroeg ik mijn partner. We zijn nagegaan wat we hebben gegeten de laatste tijd. Zijn er nieuwe dingen aan mijn dieet toegevoegd? Mmmm. Ik eet tegenwoordig wat kokosmeel. Ik had het na aankoop meteen getest. Geen zetmeel. Ik leek er zelf geen last van te hebben.
Toch zeggen een paar mensen op KickAs.com op kokosmeel te reageren. Het lijkt me sterk maargoed, het zou kunnen. Ik eet veel tomaten. En veel meloen de laatste tijd. Zaten er teveel onrijpe tussen..?

Ik bleef me maar afvragen wat nu de trigger was die ervoor heeft gezorgd dat de balans weer totaal zoek was. Totdat iemand anders met Bechterew zei dat ze nooit worteltjes gebruikt als rauwkost voor bij haar tahini dipsaus. Ik weet dat worteltjes behoren tot de zogenoemde ‘fringefoods‘, de randgevallen als het gaat om het zetmeelvrij dieet.
De één kan ze wel hebben, de ander niet of niet teveel. Ik heb tot nu toe zonder veel problemen af en toe een worteltje gegeten. Rauw en gekookt. Maar de laatste tijd heb ik er wel veel gegeten.

Afgelopen weekeind hadden we vis met onder andere wortelen op het menu. Ik besloot ze toch eens te testen met jodium. En tot mijn schrik kleurde zowel de gekookte versie als de rauwe versie grijs tot zelfs zwart. Veel zwarter nog dan gespikkelde bananen bijvoorbeeld. Misschien was dit toch iets teveel van het goede, uh, teveel zetmeel de laatste tijd? Ik dacht een trigger gevonden te hebben.
Vandaag heb ik besloten wat er nog lag aan worteltjes nogmaals te testen om aan jullie te laten zien. Hoewel rauwe groenten vaak minder ‘tonen’ dan gekookte, werden ook deze proefstukjes een beetje grijzig.
‘Okay, worteltjes are out!’, besloot ik. Maar ik was er nog niet echt zeker van dat die nu dé oorzaak waren geweest van mijn pijn.

Ikgebruik vaak kokos en kokosmelk om mee te koken en te bakken. Laatst had ik twee blikjes van een ander merk kokosmelk gekocht dan gebruikelijk (normaal koop ik fairtrade) De helft daarvan gebruikte ik voor een curry. Ik vond het verdacht dat de melk -waarvan de room normaalgesproken op het kokoswater drijft, zeker als het blik wat kouder is- nu constant crèmig bleef. Vandaag heb ik het tweede blik geopend en de kokosmelk getest met jodium. Dit was het resultaat:
IMG_0428[1]Verborgen zetmeel. Uiteindelijk dé boosdoener?

Een zwartblauw resultaat. Dat is verdacht. Ingrediënten: kokosmelk, E224 (kaliummetabisulfiet – een conserveermiddel). Jodium verliest zijn oranje-gele kleur als het reageert met zetmeel en wordt dan zwart of blauwzwart….. Waarschijnlijk is deze kokosmelk verdikt en romig gemaakt met een tricky bindmiddel of zetmeel.
Andere merken kokosmelk hebben niet gereageerd toen ik ze testte. Kijk dus altijd uit voor verborgen zetmeel. Test alles.

Ter vergelijking een testje met mijn vertrouwde merk:
IMG_0430[1]IMG_0431[1]

 

 

 

 

 

 

 

Als ik heel eerlijk ben moet ik zeggen dat ik, juist omdat het lange tijd zo goed ging met me, wel een beetje slordiger ben geworden met het eten. Ook had ik al een tijdje last van kleine pijnscheutjes in mijn darmen. En soms last van maagzuur. Allemaal tekenen dat het in je darmen langzaamaan ontregeld aan het raken is. Tekenen dat je even pas op de plaats moet maken. In mijn geval een teken dat ik vaker een dag moet sappen.

Het is bekend dat gecaramelliseerde suiker een flare kan triggeren. Ik heb de afgelopen tijd een paar keer tarte tatin gemaakt waarin ook een beetje gecaramelliseerde palmsuiker zat.
En ik heb inmiddels ook gemerkt dat een paar glazen wijn -je kent dat wel, gezellig even borrelen met de buren-, door mijn darmpjes niet meer zo goed geprocessed worden als voorheen. Alcohol kan, net als zetmeel, lactose en suiker prima als voer dienen voor onvriendelijke darmbacteriën. Ook stress kan een belastende factor zijn. Ik geloofde daar vroeger nooit zo in, maar ik moet nu toegeven dat ik heb ervaren dat mijn lijf er slecht aan toe is na een periode met wat meer emotie en spanning.
Verder moet je ook altijd bedacht zijn op ‘verborgen’ zetmeel in blikken en potten uit de supermarkt.
Als je al een beetje wiebelig bent qua darmen en rug, dan kan zo’n risicofactor je net over de rand helpen. Vriendelijke bacteriën lijden aan concurrentie van onvriendelijke bacteriën die langzaam de boel overnemen. Weg balans. Weg rust in je rug en darmen.

All right. Tijd voor actie. Ik ben dus weer back to basic. Ik eet alleen dingen waarvan ik zeker weet dat ze ‘veilig’ zijn. Ik test weer veel meer spullen op zetmeel. Ik drink geen wijn voorlopig en maximaal één koffie per dag. Ik drink veel water en ik doe hele simpele ontspannings- en ademhalingsoefeningen. Liggend op bed of op de bank.
De rust zal terugkomen. Want ik ben sterker dan Bechterew.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s